Një kromozom më tepër i dashurisë – Dita Botërore e Sindromës Down

Një kromozom më tepër i dashurisë – Dita Botërore e Sindromës Down

21 marsi përveç se është dita e pranverës, shënohet edhe Dita Botërore e Sindromës Down që nga viti 2006, transmeton Insajderi.

Sipas statistikave, në Kosovë janë mbi 930 persona me Sindromën Down, 300 prej të cilëve marrin shërbim në shoqatën ‘Down Syndrome Kosova’.

Ndryshe, personat me Sindromën Down kanë 47 kromozome në vend të 46-të. Ata kanë një kromozom ekstra 21 dhe njihet edhe si trisomi 21.

Leonora Shabani-Bajraktari u bë nënë për herë të parë kur ishte 20 vjeçe. Ishte 18 maji i vitit 1999 kur si refugjate në Durrës e lindi vajzën që e quajti Mjalta. Mjalta lindi me probleme me zemër dhe me një kromozom më tepër. Leonora dhe bashkëshorti i saj nuk kishin njohuri të saktë për atë se çfarë është Sindroma Down por ajo thotë që këtë fakt e kanë pranuar me lehtësinë më të madhe të mundshme, pasi shqetësim kryesor për ta ishte problemi me zemër me të cilën Mjalta lindi.

Leonora thotë që Mjalta e bëri atë njeri më të mirë, të durueshëm dhe më të qeshur.

“Mjalta ka qenë me shumë dashuri, ka ofruar shumë dashuri, gjithë shokët dhe shoqet e klasës i ka dashur, kurse ata nuk kanë pas qare pa e dashur sepse ajo ka akumuluar dhe dhuruar shumë dashuri”, thotë Leonora për Radion Evropa e Lirë.

Mjalta ka shkuar në shkollë si gjithë fëmijët e tjerë dhe teksa rritej u vetëdijesua se është më ndryshe dhe që e ka Sindromën Down. Por, në shtëpi dhe në familje të gjerë, sipas Leonorës, ajo gjithmonë është trajtuar njëjtë si gjithë fëmijët e tjerë.

“Mjaltën e kam trajtuar shumë normal. Ajo është lavdëruar në shtëpi, ajo është dënuar në shtëpi kur ka bërë gjëra që nuk është dashur t’i bëjë. Mjalta nuk është dalluar hiç as në familje e as në shoqëri, por është trajtuar normal dhe barabartë”, thotë Leonora.

Por, Mjalta nuk jetoi gjatë. Jeta e saj u shua në moshën 15-vjeçare për shkak të problemeve të tjera shëndetësore. Ajo ndërroi jetë më 2 qershor të vitit 2014. Por, edhe në ditët e fundit të jetës së saj, Mjalta ishte e qeshur dhe me humor.

“Edhe pse ishte në spital në gjendje intensive ajo fliste tërë kohën dhe kujdesej për infermierët – ia dinte orarin dhe u thoshte që janë vonuar në punë. Një herë një mjek hyri në dhomë të saj dhe i tha ‘përshëndetje bukuroshe’ dhe kjo ia ktheu ‘hajde bukurosh’’’, tregon Leonora.

“Mjalta ka ardhur me një mision në këtë botë, ajo e ka pasur misionin që t’i qes në pah fëmijët me Sindromën Doën apo edhe fëmijët me nevoja të veçanta – tash unë ia kam vendosur vetes një qëllim, e ai është misioni im”, shton ajo. /Insajderi.com